Tam bir yıl sonra minik Sanem’in 1. yaş günü için anlaştık. Bir pazar günü,  güneş yerini yıldızlara bırakmadan evvel, önce stüdyomda sonra da parkta çekimimizi yaptık.  Yaşı itibari ile bizden ve kıyafet değştirmekten sıkılan Sanem, salıncakları ve yeşil alanı görünce pek memnun oldu. Kendi kendine daha pek yürüyemediği fakat herşey de ilgisini çektiği için hayatını pek kolaylaştırdığımız söylenemez. Biz sabit durup gülümsemesini isterken o etraftaki köpeklerle ve süs havuzundan çıkan sularla oynamak istiyordu. Ama ağlamadan, kibarca ve sabırla bize verdi pozlarını.

Bu arada, peşimizde koşturan ve hiç bir şeye itiraz etmeden çekime  uyum sağlıyan babaya da teşekkürlerimi sunarım. ;)

Bir gun Aylin’den bir e-mail aldim. Arastrimalarina benim de katilmami istiyordu. Megersem cektigim fotograflar cok isine yaramis, hatta Ingilterede ki ortak calisma yaptiklari vakifa bile gondermisler. Hic tereddut etmeden kabul ettim. Bir kac kez bulustuk, yurtdisindan da gelen arastirmacilar ile beraber Bogaz’i bir asagi bir yukari dolastik. Yaz aylarina nazaran, Karadeniz taraflarinda hic goremedik. Ama Eminonu Kadikoy arasi tam bir Yunus Cenneti olmus!! Saat 13.00 gibi Kumkapi’dan teknemize bindik, aciklarda gordugumuz bir kac cekingen Mutur disinda saat 15.00′e kadar hic bir faliyet yoktu… Martilar  denizin uzerinde peyaz bir ortu misali balikcilari bekliyorlar, bir kac ufak taka etrafimizda, dalgalarin  dansina kapilmis, hersey uyum icinde… Hizla gecen ve rahatsiz edici sesleri olan Deniz Otobusleri disinda yunuslari kaciracak hic bir sey yoktu…

Muturlar, cekingen ve yanlizligi tercih eden yunuslardir. Yuzgecleri  piramit seklindedir ve derileri koyu gridir. Bottle Nose Dolphin yani Afalina olarak bildigimiz yunuslara gore cok daha kucukler. Ama onlari Bogaz’da bu mevsimde gormus olmamiz bile arastirmalar icin onemli bir veri.

Sansimiza deniz dumduzdu, hava muhtesem, ( daha onceki bir kac cikisimizda donmustuk…) fazla gemi trafigi de yoktu.. Derken uzakta kalabalik bir kac Afalina gurup’u gorundu… hemen motorlari durdurduk. Teknenin burnuna oturdum, ayaklarimi asagi doru sallandirdim, bir agicin dalinda oturur gibi,  melekler ile bulusucakmis gibi heycanli. Hepmizin kalbi yerinden cikacakti. Evet her seferinde boyle hissediyorum… Yunuslar ile kac kere karsilasirsam karsilasigim, hep ama hep heycanlaniyorum, yuregim icime sigmiyor… Muhetsem bir enerji saciyorlar..!!

Onlari korkutmamak icin cok sessiz olmamiz gerekiyordu. icimden denize atlamak gelse de gorevimi basari ile tamamlamak icin cekebildigim kadar fotograf cekmeye calistim. Vizorumden gorduklerime inanamiyordum. Atliyorlar, tankerler ile yarisiyorlar, oynuyorlar, kimi balik avliyor, kimi bizi merak edip teknenin yanina kadar gelip, bizi inceliyor…

Bir yunus ile goz goze gelmenin yasattigi duygulari size tarif edemem…

Gunes batana kadar beraberdik, donus yolunda ise, bizi yolcu etmeye karar verdiler.

Tekneden birbirileri ile iletisim kurmak icin kullandiklari tiz sesleri duyabiliyorduk!!  Burnun altindan, yan donup resmen bize bakiyorlardi…!!

Sanirim, artik aramizda bir bag olustu. Ilk tanismamiz gerceklesti, bakarsiniz ilerde gercek bir dostluk olusabilir ?

TUDAV’a ve arastirmalarina devam edebilmesi icin, yakinda satisa cikicak t-shirt’lerden alabilirsiniz. Detaylarini bir kac hafta sonra facebook’umda ve burada yayinliyacagim.

 İlk onu çekmeye başladım…

Sonra bir kaç aile pozu.. zavallı Zeynep, gaz sorunları yüzünden pek rahat edemedi çekim boyunca…

Odasına çıkıp, yatağına kavuşmak iyi geldi minik Zeynep’e… bezini ve kıyafetini değiştirdi annesi ve hemen gözler açıldı, ağlamalar kesildi…

Sonra da çok tatlı bir uyku zamanı….

Çekime  doyamadan ayrılmak zorunda kaldım, bir doğum günü prensesi beni bekliyordu …. 

 Önce e-mailleştik. Zeynep  beğendiği bir kaç örnek resim yolladı, bende tarzını ve konsepti belirlemeye çalıştım.  Bir kaç gün sonra Bebek’te bir kafede buluştuk. Oturduk, kahvemizi içtik, brownie’mizi yedik, 1 saate yakın sohbet ettik. Meğersem çok ortak yönümüz varmış. Pozitif enerjileri yüklenmişken de çekime oracıkta başladık.

Benim ilk yetişkin portre çekimim olması nedeni ile biraz heycanlıydım. Daha önce sadece arkadaşlarımı çekiyordum ama bu sefer farklıydı. Müşterilerime karşı aldığım sorumluluğun ve onları tatmin etme yükü beni bir gece öncesinden zaten biraz uykusuz bırakmıştı. Zeynep çok nazik, yumuşak sesli ve  hayat dolu bir insan . Onunla sohbet etmeye başladıktan sonra bütün heycanım kayboldu, sanki iki arkadaş buluşmuşuz da, keyifli bir gün geçiriyoruz.

Kafedeki çekimimiz bittikten sonra, Bebek parkına geçtik, havanın güzelliğinden istifade edip orada da bir kaç poz çektik. Kıyafet değişimi yaptıktan ve yine çok keyifli bir öğlen yemeğinden sonra, bir otelin bahçesinde ve koridorlarında çekimler yaptık. Tabii ki özel katlarda fotoğraf çekmek yasak olduğu için, nazikçe oradan ayrılmamız istendi. Bizde iki yaramaz kız gibi, kıkırdıyarak çıktık otelden.

Ama bence netice hiç de fena olmadı

Resimleri teslim aldıktan sonra, Zeynep düzenli olarak yazdığı websitesinde bugünümüzden bahsetmiş. İsterseniz birde çekimi onun gözünden yaşayın : http://www.caferuj.com.tr/Yazarlar/cr_zeynep_nefesoglu/2011/10/03/aslinda-her-kadin-bir-fotomodel

Çocukların bende yeri ayrı, ama itiraf etmeliyim ki bu çekimden de müthiş zevk aldım. Umarım Zeynep ile tekrar farklı konsept çekimler yaparız!

Özellikle Dilara’ya da çok teşekkür ediyorum, sayesinde fotoğraf yelpazeme yeni bir kategori eklemiş oldum…

Toplamda 21 kişiydik. Aralarında aile dostumuzun kızı Nazlı da vardı.  Montreal’de okuyan Nazlı, DJNV olarak da tanınır ve çok özel gecelerde DJ’lik yapmıştır.

 Uzun simsiyah saçları, dolgun dudakları ve derin bakışları ile tam benlik bir model

Kenya’yadaki 2. günümüzde, safariden tam döndük ki,  ışık karardı, hafif bir rüzgar esmeye başladı, gök gürültüsü derken, kovadan boşalırcasına yağmur yağmaya başladı. Damlaların toprak ile buluştukları anda etrafın kokusunun güzelliği tarif edilemez.

Hemen Nazlı ile anlaştık, ve çadırının önünde buluştuk. Gri havaya kontrast olarak turuncu tüniğini giydi ve çekime başladık…

Nazlı  boynundakı mavi kolyeyi, o gün ziyaret ettiğimiz Masai köyünden aldı. Bence çok yakışmış!

Nazlı ile daha bir sürü projemiz var. Bu çekim çok keyifli bir başlangıç oldu. Belki Montreal’e dönmeden bir seans daha yapabiliriz

Minik prens, Sarp beni resmen masmavi gözleri ile büyüledi.

Minik prensin gözlerinini güzelliğini kime borçlu olduğu sanırım ortada….

İki saate yakın süren çekim boyunca Sarp çok uslu ve uyumluydu. Aslında daha çok babalar bir an önce bitmesi için can atarlar, ama bu sefer Serkan Bey’de tempoya ayak uydurdu…. hatta yerlere bile yatmayı göze aldı. Sanırım konu aile fotoğrafları olunca, bazen özveride bulunmak gerekiyor

Herzaman güler yüzlü, neşeli ve hayat doludur Begüm.  Uzun zamandır tanışırız, iş güç derken fazla görüşemiyoruz ama doğum günlerimiz 3 gün arayla olduğu için Ağustos ayında kesin ararız birbirimizi. Dört yıl evvel,  mink kızı Selin’i doğurdu. Kısmet bu seneye oldu, Begüm doğum günü partisini çekmemi istedi. Hiç hayır der miyim?

Tema belli : bütün prensesler! Pamuk Prenses, Cinderella, Jasmine, Uyuyan Prenses, Ariel..

Animatör harikaydı, bütün çocuklar çok eğlendiler! Hava sıcak olmasına rağmen, pasta gelene kadar kadar zamanın nasıl geçtiğini anlamadık

Ve pasta geldi!

Doğum günün kutlu olsun adaşım! Yüzünden ve kalbinden gülümsemen hiç eksilmesin….

 Kısmet işi bu, kiminle, nerede, nasıl tanışacağınızı hiç bilemiyorsunuz.

Defne, bana eski türk filimlerindeki ” küçük hanım” ’ı anımsattı. Kocaman gözleri, lüle lüle saçları ile çok tatlıydı.

En kısa zamanda, parkta tekrar görüşmek üzere …

İlk tur muhteşemdi. Yola çıktığımız andan  intibaren, yunuslar sürekli etrafımızdaydı. Hem avlanıyor hem  oynuyorlardı. Fakat bugün o kadar şanslı değildik. Hava daha soğuk, gök yüzü bulutluydu. Sert rüzgar ve oluşan dalgalar yüzünden çok daha dikkatli bakınmamız gerekiyordu. Yunusların yüzgeçlerini o koşullarda tespit etmek için zorlanıcaktık.

İstinye iskelesinden  son katılımcıları aldıktan sonra, teknenin burnunda yerimizi aldık. Herkes ellerinde makinalar, her an görülecek yunusları çekmek için hazırdı.

Maalesef hiç hoşuma gitmiyen bir görüntü….

Artık, Fil Burnuna çok yaklaşmıştık. Tam ümitlerimizi yitirmiş, geri dönemeye niyetlenirken…

İlk yüzgeçimizi gördük!

 ”nerede.. ay ben göremiyorum..!” , “işte orda, 12 yönünde..!” sesleri arasında, su yüzüne çok nadiren çıkan ilk yunusumuzu gördük…

Tekrar ümitlendik, kameralara sarıldık… ama  tuhaf bir sessizlik vardı… Kalplerimiz heycan ile atarken gözlerimizi denizden ayırmıyorduk…Geçen sefer bize muhteşem anlar yaşatan yunuslar gitmişti sanki…

Tam Fil Burnuna demir atmaya gidiyorduk ki, karşımıza  çekingen bir çift Afalina cinsi yunus çıktı. Bu sefer daha uzun süre yüzeyde kaldılar, bizde fırsattan istifade edip deklanşörlere basmaya başladık..

Nilüferciğim yunusları görmeden gitmesin diye içimden çok dua ettimiştim…  Artık gönül rahatlığı ile molamızı verebilirdik.  Kızgın öğlen güneşinin altında ve o heycanla, herzaman fotoğraflarınızı kontrol edemiyorsunuz, bu yüzden gölge bir yere yerleşip kameranın arkasında bulunan ekrandan çektiklerimize bakmaya başladık. Tabii ki asıl netice bilgisayar ekranında ortaya çıkıyor.

Tur organizatörümüz Aylin’in de neşesi yerine gelmişti, araştırmalarına devam edebilecekti.  Her yunus yüzgeçinden tanınır.  Saat kaçta, nerede, kaç tane yunus gördüğünü tablosuna özenle kaydediyor. Bizde elimizde bulunan ve ona yardımcı olabilecek bütün fotoğraflarımızı veriyoruz.

Mutur cinsi yunuslar da partiye katıldılar… Boyları 1,5 m averajında olan bu minik dostlarımız, genellikle dipte yaşıyan balıklarla veya istavritle beslenirler. Popülasyonları diğerlerine göre daha az, renkleri neredeyse siyah’a yakın ve  ufak üçgen yüzgeçlere sahiplerdir.

Dönüş yoluna çıktığımızda, son bir kez ,  uzaktan çekingen 2 yüzgeç göründü ve gitti…

Şahsen çok güzel bir gün geçirdim! Canım arkadaşımla beraberdim, yeni insanlarla tanışma fırsatı buldum,  yunusları görebildik ve Boğaz’ın temiz havasından faydalanabildik! 

 Şimdiden bir sonraki  turu dört gözle bekliyor, Aylin’e bu organizasyon için tekrar çok teşekkür ediyorum

Turlara katılmak veya Boğazdaki yunusların araştırmalarına katkıda bulunmak isterseniz TÜDAV’ın web sitesine girebilirsiniz: http://www.tudav.org/

Defnenin bu seneki doğum günü teması, Sanyo’nun en sevdiğim karakteri “Hello Kitty”!

Havuz başında yapılan parti’de , oyunlar oynandı, yarışmalar yapıldı. Neşe ve kahkaha içinde geçen saatlerin ardından temaya çok uygun bir pasta geldi

Pastaya bir çok minik parmak talip oldu…

 Ama önce mumlar üflenicek!

Nice mutlu yaşlara Defne, hayatının herzaman pespembe olmasını dilerim!